| Bestuurssamenstelling | |||||
Klik op de bladwijzers om een naar een bepaald artikel te gaan.
Redactioneel door de voorzitter Frankie Neerinck
Afscheid van Etienne Van de Keere door Stefaan Herschap
Fietstocht - een terugblik door Geert Leloup
Serge Foré : THE SKY IS THE LIMIT - Deel I door Rogier De Pauw
Reünie 25 jaar afgestudeerden. Een terugblik door Luc Verbiest.
Voorstelling Avondschool PCVO-Meetjesland
Samen met dit winternummer van P131 dienen wij U de droevige boodschap te brengen van niet minder dan drie overlijdens van PTI-‘rotsen’. Prachtmensen die tot de pioniers van ons aller PTI behoorden. Etienne Van De Keere overleed 5 dagen na de 25 jaar reünie waarop hij deze lente nog aanwezig was (datum overlijden 01/04/’04). Ook Hugo Lauwaert, de vader van de PM/PTI-verkeersbrigade, overleed plots (U 04/07/’04). Optie-erelid, Etienne Hublau, wij huldigden hem pas vorig jaar, overleed op 24/10/’04. Velen onder ons zullen prachtige herinneringen koesteren aan deze fantastische PTI-medewerkers. In dit nummer vind je nog een passend woordje. Over Etienne Hubleau, sinds 45 jaar de man die de lay-out van P131 vorm gaf volgt een uitgebreid artikel in ons volgende nummer. De redactieraad biedt via deze weg zijn deelneming aan aan de beproefde families.
Stuur ons eens een mailke ! Punt 131 straks in een e-versie? Mogelijk ! Ook Optie moet mee met zijn tijd. Momenteel beraden wij ons over de overgang van P131 naar een per e-mail verstuurd krantje. Alle parameters worden daarbij afgewogen. De kostprijs van de drukkosten en ook de portkosten vormen een belangrijk deel binnen de uitgavenposten van Optie. E-mail biedt ook de mogelijkheid om ‘korter’ op de bal te spelen, gerichte post te versturen naar een deelgroep (klas bv.). Daarnaast wil Optie ook de niet-geïnformatiseerde niet in de kou laten staan. Dus nog veel overwegingen. Je leest er de komende uitgave wellicht meer over. Als 1ste stap hebben we een eigen e-mailadres gecreëerd nl.: info@optie-oudleerlingenbond.be
Het zou ons een enorm plezier doen mocht je ons een mailtje sturen met jouw e-mailadres en indien je dat wil samen met je mening betreffende onze ‘e-‘ toekomstplannen.
Momentum aan Etienne Van de Keere door Stefaan Herschap
Als leerling heb ik indertijd les gehad van Etienne. Later heb ik Etienne mogen meemaken als collega.
Hetgeen me meest is bijgebleven en wat ik daarna ook in mijn verdere studieperiode en in mijn verdere leven heb toegepast is hoe hij problemen aanpakte: zorg voor een goede theoretische achtergrond, blijf stilstaan wat het probleem is, deel desnoods het totale probleem in kleinere deelproblemen in, realiseer je wat je aan informatie hebt en tot welk resultaat je moet komen, exploreer de mogelijke wegen om van gegeven naar gevraagde te gaan.
Uiteraard realiseer je als 16 tot 18 jarige niet altijd de belangrijkheid van dit denkproces, maar Etienne slaagde er, gesteund door zijn persoonlijkheid en als doorgewinterde mentor, steeds weer opnieuw in zijn leerlingen dat denkproces het hunne te maken, dat denkproces die onontbeerlijk is om een goede technieker te worden. Maar Etienne deed zelfs nog meer: hij sprak met zijn leerlingen. Hij sprak met hen niet enkel over techniek maar ook over alle facetten van het leven. Etienne wist veel en niet alleen over zijn vak; Etienne was geen vakidioot die enkel leefde voor de techniek; er is meer in het leven. Ook dit bracht hij over op zijn leerlingen.
Ik ben blij dat ik Etienne heb mogen kennen. Ik heb veel tijd met hem samengebracht doordat ik werkzaam was op dezelfde afdeling. Ik heb ook aan zijn zijde mogen meewerken in het 7e specialisatiejaar. Ik kan jullie verzekeren dat dit een enorm voorrecht was. Bij Etienne kon je terecht. Voor mij is hij een mentor in de diepste betekenis van het woord!
Ik wil wel duidelijk stellen dat ik geen lofzang schrijf; het is de realiteit! Etienne was en is nog steeds mijn voorbeeld van een goede leraar en een warm mens.
Steeds wanneer ik in de buurt van zijn huis kom (ik kom nogal veel op het Holleken in Assenede en dan kan ik zijn huis zien) komt spontaan de gedachte aan Etienne op. Ik zou er nog graag eens langs gaan, graag nog eens mijmeren over de waarden van het leven, eens delen met hem wat ik nu doe. Hij zou het graag horen. Misschien moet ik dit wel doen. Gemakkelijk is het niet want de gedachte dat Etienne er niet meer is doet pijn! ‘Waarom’ denk je dan, waarom zo vroeg? Ik ben zeker dat Etienne, samen met zijn familie, steun vinden in hun geloof – ik hoop het van harte!
Ik voel me bevooroordeeld dat ik je heb mogen kennen Etienne! Bedankt!
Voor mij blijf je mijn mentor!
Stefaan Herschap
Bestuurslid OPTIE
Adjunt-directeur PCVO-Meetjesland
Oudleerling PTI-Eeklo
Al meer dan een kwart eeuw verzorgt OPTIE zijn jaarlijkse fietstocht, dit jaar -op zondag 20 juni jl.- terug een succes met niet minder dan 103 deelnemers.
Een bewolkte dag was het toen we op vrijdagavond 11 juni samen met manusje van alles Norbert, tevens onze fietstochtverantwoordelijk, de laatste hand gingen leggen aan het parcours.Omwille van het onstabiele weer werden de reeds geplande stops dan maar in laatste instantie op een andere plaats voorzien om bij eventueel miezerig weer toch nog een overdekte plaats te kunnen aanbieden, we leggen onze deelnemers immers graag in de watten.
De dag zelf werd op het PM/PTI verzameld en vertrok onze karavaan. Allen met verse lucht in de banden en nieuwsgierig naar de route vertrokken we richting ‘t Leen. Via de uitgang achteraan het Leen ging het via Oostwinkel naar Zomergem en via Waarschoot naar Kluizen waar thv het spaarbekken onze eerste stop was voorzien. Daar was tevens een drankje met versnapering voorzien. Bedankt Myriam (echtgenote Norbert) voor de lekkere taart.
Na de nodige plasbeurten werd algauw de tocht verder gezet richting Oosteeklo waar we terug een degustatie mochten nuttigen in de plaatselijke tennisclub.Via de Lembeekse bossen kreeg het traject een zanderige parcours wat voor de jeugdigen een welkome attractie was.
Mark, Maurits en Geert, onze aangeduide verkeersopzichters , voorzien van de nodige opvallende kledij en bordjes stonden in voor een veilige begeleiding aan de kruispunten langsheen het traject. Drukke wegen werden zoveel als mogelijk vermeden. Voor het technische team tekenden Firmijn en Michel. Zij waren verantwoordelijk voor de bezemwagen en de ‘just-in-time’ levering van de nodige catering onderweg. Eenmaal aangekomen op ons vertrouwde PM/PTI ging het richting refter waar ons een aperitief werd aangeboden en een overheerlijke maaltijd. Op het menu stond één van onze streekgerechten bij uitstek, nl. paling en dit met drie verschillende soorten sausen en keuze tussen frietjes en brood, voor de kinderen waren er frikadellen met frietjes! Hierbij nogmaals een dikke ‘proficiat’ aan de PM/PTI-kokkin en haar medewerkers. De paling was heerlijk, getuige het vele malen terug aanschuiven van de deelnemers en de lovende kritieken achteraf.
De afwezigen hadden alweer eens ongelijk en bij deze danken we alle medewerkers aan deze schitterende familiale fietstocht. Uiteraard gaat onze dank ook naar de directie van de school voor het gebruik van de infrastructuur. Wij hopen alvast dat jullie er volgend jaar terug bij zijn en hopen op een blijvende groei.
Geert Leloup.
SERGE FORE : THE SKY IS THE LIMIT - Deel I
"Wat ga je later worden ?" "Brandweerman !"
Zeker na het aanschouwen van een spectaculair uitrukkend brandweercorps ziet een knaapje van 5 à 6 jaar dat als zijn jongensdroom. Eigenlijk vlindert men in die prille jeugdperiode makkelijk voer meerdere boeiende beroepscarrières, bijna altijd gebaseerd op aangrijpende, aantrekkelijke ontmoetingen of ervaringen.
Voor of na da brandweermankeuze wil de kleuter ook wel een politieman worden of vuilnisman. Spelen met papieren vliegertjes of met vliegtuigjes van het matchboxtype kan piloot ook wel eens bovenaan het voorkeurslijstje brengen. In de grabbelton van de honderden jobmogelijkheden zitten inderdaad vele aardige jeugddromen.
Ik ontmoet Serge Foré. Ooit was hij zo’n kleine speeltuigpiloot. Als tiener werd hij IW-afgestudeerde aan het PTI-Eeklo, momenteel is hij een gedreven piloot burgerluchtvaart bij Eurofly, chartermaatschappij van Alitalia. Eurofly is wat Sobelair voor Sabena was. Milaan is zijn thuisbasis. Die Italiaanse tewerkstelling geeft hem uiteraard geen sedentair bestaan.
Vaak is hij als piloot "lange vluchten" onderweg tussen Milaan en een verre bestemming in Amerika, Afrika of Azië. Of hij reist van Milaan naar de Eeklose Ganzepoel of vice versa.
Een jonge dertiger nu, in de fleur van zijn leven, energiek, groot en slank en mooi gebronsd
door de zon van de Maldiven, van Mexico of Kenya. Een statige verschijning, ook zonder kepie en pilotenpak. Een heel vlotte, aangename gesprekspartner bovendien of wat verwacht je anders van een piloot ? Een GSM-interventie maakt duidelijk dat Serge een aardig mondje Italiaans praat.
Zijn roots en zijn opleiding
Serge stamt uit een kroostrijk gezin. Vier jongens en zus Ilse, netjes middenin. Een hecht vijftal met een blijvende goed contact. Serge is de tweede in de rij. Met nauwelijks een jaartje leftijdsverschil leunde hij in zijn opgroeiperiode gewillig aan bij Yves, de oudste broer.
Vijf kinderen Foré,vijf scholen voor Serge plus zijn pilotenopleiding in Brussel en de States.
In Vinderhoute, in het schooltje aan het rond punt waar de verkeerslichten
automatisch op rood slaan (wijs !) als je ze vanuit de richting Drongen nadert
met een hogere snelheid dan 50km/uur, daar doorliep Serge de kleuterschool en de
eerste twee graden van de basisschool.
Van het magnifieke kastelendorp Vinderhoute naar Eeklo. In 1978 betrekt het gezin Foré zijn nieuwe woonst in de Ganzepoel (vader en PTI-oud-leerling Iwan was in 1975 PTI-leraar lichamelijke opvoeding geworden) en voor Serge begint de tweede schoolfase. Vlak bij huis voltooit hij zijn lager onderwijs in St.-Gerolf en dan volgen twee jaar lager secundair in het St.-Vincentiuscollege. Het daaropvolgende schooljaar verschijnt Serge op de klassenlijst van 3IW (derde jaar industriële wetenschappen)
Talen lagen Serge nooit echt. Ik heb geen te sterk taalgevoel, evalueert hij zichzelf. Tocj werden Frans en vooral Engels later professioneel erg belangrijk. Als hij nu Italiaans studeert, ervaart Serge nog altijd dat hij geen talenknobbel heeft. Taalbeheersing heeft hem altijd een extra inspanning gekost maar uiteindelijk is het allemaal in orde gekomen. Om den brode kan een mens veel !
Interesse voor techniek was altijd groter dan belangstelling voor talen. Zouden Catherine Kapper en Dirk Scheirsen zich dat nog herinneren ? Gezien zijn huidige job is het zeer aannemelijk dat techniek en de leergierigheid "hoe dingen in elkaar steken" van jongsaf in een hoger schuifje lagen dan talenkennis.
Serge zou zich de overstap naar het PTI nooit beklagen. IW was een uitstekende springplank naar zijn KIHO-studies voor industrieel ingenieur.
In het PTI trof Serge een positieve klasgroep waarin kameraadschappen en vriendschappen ontloken die stand hielden tot ver voorbij het PTI. Voor de vuist weg noemt Serge spontaan : Peter Strobbe, Peter Claeys, Jo De Pauw, Wim Dauwe, Patrick Goethals, Peter De Brouwer, …Elke bijeenkomst, nog heel recent n.a.v. de Gentse Patersholfeesten, is een gegarandeerd succes. Het blijft een vrolijke bende met veel zon in het hart en met een stuk studentikositeit van weleer ! Tof !
Vinderhoute, Eeklo en dan de KIHO op het Rabot in Gent. Onderliggende speelde de pilootidee in 5 en 6 IW al sterk mee. Voor zijn eindwerk wiskunde in 6IW koos Serge bewust voor vroegere toelatingsproeven voor pilootstudies. Een teken aan de wand, Serge was ermee bezig ! Op dat moment waren zijn ouders niet zo enthousiast omwille van het risicogehalte. Geen rebellie en in september werd wijselijk gekozen voor de 1ste kandidatuur industrieel ingenieur.
Luchtvaart is qua tewerkstelling altijd op-en neergaand. Ander risico : als je morgen medisch niet langer voldoet is het over en gedaan. Strenge follow-ups doen bestendig piloten sneuvelen en daar sta je dan.
Eerst industrieel ingenieur dus. Nadien kon Serge zijn toekomstplanning opnieuw bekijken, nog sterker gewapend dan na 6IW.
Na het Sabena-debacle heeft Serge trouwens even overwogen om het geweer van schouder te veranderen en zijn diploma van industrieel ingenieur te gelde te maken. Maar één stap in die richting stond gelijk aan het definitieve einde van zijn pilotenloopbaan en … vliegen is een passie en Serge bracht geduld op.
Vele collega’s, ex-Sabeniens, waaierden uit over de hele wereld tot in China en Taiwan. Om daar deels te gaan verkommeren, neen dat zag Serge niet zitten ! Gelukkig kwam tijdig en tot vandaag Eurofly op de proppen. Serge herleefde en bleef een gedreven piloot.
Terug naar de KIHO.
Wiskundig ( en daarvoor lof aan het adres van Hugo Staelens) waren de PTI-ers sterk en evenwaardig voorbereid als de ASO-ers. Op de KIHO genoot het PTI een erg goede faam, het was één van de betere TSO-scholen.
Serges IW-klas was bovendien van een heel degelijk niveau : twee burgerlijke ingenieurs Henk Neefs en Wim Dauwe, architect Peter Claeys, ettelijke industriëel ingenieurs en graduaten, een piloot …een mooi eindresultaat !
Het waren vast en zeker ook mannen-van-plezier. Nooit verlegen om een of ander geintje of plantrekkerij. Zo was er LO-leraar Norbert Van Poucke en Coopertest. Bij de kleinste kans verdween er wel eentje tijdelijk van de atletiekpiste om weg te duiken achter de struiken langsheen de muur van Rabautstraattuinen. Eén of twee ronden later werd stiekem weer aangesloten. Dat lukte ! Op zekere dag was Frank Van de Poele de vervangende LO-leraar en …Coopertest. Die leperd zag "het" gebeuren, zei niets maar ging pardoes postvatten ter hoogte van de wegduikstruiken tot de Coopertest al lang was afgelopen. Achter die struiken was het niet bepaald comfortabel. Eindresultaat : Foré, voor u nog twee of drie ronden extra !
Het PTI had altijd een kleine meisjespopulatie, een tiental. Het was niet evident PTI-leerlinge te worden tussen jonge gasten waarvan het bloed veel sneller stroomt dan bij 25-jarigen. Je kon de school bezwaarlijk "gemengd" noemen. In onze 18-koppige IW-klas zat evenwel een niet onaardige collega, Isabelle Van de Keere. In de open sfeer van onze groep was Isabelle zeker aanvaard, temeer omdat ze haar mannetje kon staan en Isabelle had altijd nog studiemeesteres en engelbewaarder Josiane Huys achter de hand. Neen, geen problemen. Trouwens er bestond bij ons –achteraf bekeken - iets als sociale bescherming. In de maatschappij waarin jongeren begonnen te experimenteren met drugs – en wij konden er beslist aan geraken ! – zouden wij eventuele IW-gebruikers ter verantwoording hebben geroepen. Ben je gek, man ? Wat scheelt er ? Wij waren voor een stuk een zelfcontrolerende groep!
De persoonlijke overstap van PTI naar KIHO verliep rimpelloos. Geen breuk met studiegewoonten of levenspatroon vermits Serge geen kotstudent werd maar pendelaar tussen Ganzepoel en Rabot en terug. Alle dagen veel bekende mensen.
De grootste verandering deed zich voor Serge voor als hij gedurende anderhalf jaar in Brussel zijn theoretische pilotenopleiding kreeg. Dat was een zekere breuk met het verleden, een intrede in een "andere" wereld. Toen beweerde ons moeder : "Je zal er nog spijt van krijgen !" Maar de wil om door te zetten was er, ten volle…plus de passie !
Gent als studentenstad was best levendig en vaak bruisend in zijn ontspanningsmogelijkheden. Maar een vrij recente nieuwe kennismaking met de Overpoortomgeving om er een pint te drinken viel eerder tegen. Beleving als student of als volwassen dertiger, dat is nogal verschillend. Geef dan maar de Patersholfeesten ! Alles op zijn tijd.
Zijn eindfase in Scottsdale
Van maart tot oktober doorliep Serge in Scottsdale, nabij Phoenix in Arizona (USA), de slotfase van zijn pilootopleiding. Zeven keiharde maanden praktijk. Niet in Brussel maar in Scottsdale, pal in de woestijn, leer je vliegen en ’t is erop of eronder.
In Brussel struikelt al 50 % van de kandidaten om allerlei redenen, zowel fysisch als intellectueel. In Scottsdale wordt nogmaals de helft om praktische en psychologische redenen met "onvoldoende" naar huis gestuurd. Vooral je mentale weerbaarheid wordt er tot op het bot uitgetest. Uiteindelijk blijft dus een kwart van de kandidaten over.
Dagen begonnen soms met opstijging vanaf 6 uur in de morgen. De grootste vliegtuigen waren de Senica’s.
In de augustusmaand kwamen mijn ouders op bezoek o.a. om mijn prestaties met de Senica te volgen en te filmen. Op een morgen bevonden zij zich in het shoppingcentrum met de camera in aanslag. De ingebouwde moeilijkheid van die dag was dat één motor werd afgezet en dat de vlucht op één motor succesvol moest afgerond worden. Ons moeder ontdekte met doodsverachting de uitgevallen motor en toen ik onbewust zeer laag over het shoppingcentrum scheerde, bestierf ze het bijna van de schrik. Vader was evenzeer onthutst en niet flitsklaar om het unieke maneuver vast te leggen voor het nageslacht. Een gemiste kan maar achteraf toch prettig.
De hardste noten vallen voor iedereen in Scottsdale te kraken. 8 à 9 vlieguren daags waren courant. De vooruitgang die je daarbij moest maken was zo scherp berekend dat je bij een onvoldoende tweewekelijkse test vrij snel onmiddellijk en definitief je koffers mocht pakken. Op zo’n vrijdagavond hing het zwaard van Damocles boven de groep. Wie is/zijn de volgende afvallers(s) ? ’t Was evenwel een fantastische tijd en we kenden Arizona, elfmaal Belgie, als onze broekzak. De Grand Canyon, de Hooverdam, Las Vegas, Death Valley, San Diego, het werden vertrouwde beelden.
Eenmaal in Scottsdale, dan ge je er voor. Het gaat om de realisatie van je levensdroom met nog een laatste maar uiterst mentale beproeving. Serge zag collega’s kraken onder de druk en de stress. En de stressfactor was bewust ingebouwd. In die eindfase kwam voor iedereen wel een moment dat je iets niet onmiddellijk snapt of onder de knie hebt en dat kon bij testing fataal zijn. Serge heeft bij gesimuleerde noodsituaties collega’s weten "doorflippen" , geestelijk ontredderd en met gemis van elke koelbloedigheid. Sommigen klappen dicht, anderen worden agressief of doen domme dingen. Dan faal je natuurlijk. In die ultieme opleidingsfase wordt je werkelijke draagkracht haarfijn in kaart gebracht.
Mijn bedenkingen als schrijver. Wie het haalt, is een crack, een man met enorm zelfvertrouwen en zelfbewustzijn, met terechte fierheid, met een doorgedreven wilskracht. Een piloot verliest in prangende situaties het noorden niet. Hij moet paniekvrij zijn ten bate van vele mensenlevens en dat met een toestelwaarde van 150 miljoen in de hand.
(wordt vervolgd in het volgende nummer)
25 jaar afgestudeerd…DE reünie, je maakt het maar één keer mee in je leven maar niet voor mij, want IK heb het beleefd,IK heb het ervaren, IK heb het meegemaakt. Nu zullen jullie zich afvragen (diegene die mij toch kennen) : die is toch nog geen 25 jaar afgestudeerd? Bijlange niet! (alhoewel het niet veel meer scheelt). Ik ben in feite een beetje "geronseld" door Josiane Suys (ons aller Suysken). Een zekere Brigitte was bij de 1e "reünisten" en omdat ze niet alleen zou zijn heeft Suysken alle dames die ooit in het PTI naar school geweest zijn opgetrommeld om aanwezig te zijn. Allé, mij kennende, ik heb ook maar een half woord nodig, ik was natuurlijk aanwezig.
De receptie was aan DE trap in de centrale inkomhal. Ik kwam nog maar binnen en … woaaa… daar zag ik iemand waarvan het misschien 20 jaar geleden was dat ik haar gezien had! OOK "geronseld" door Suysken! En ineens… den Bart…OOK "geronseld" door Suysken! Allé, wa dis da hier nu! Maar toen kwam Suyske ‘s ware reden uit : het was in feite haar bedoeling om nog eens een "dansact" te doen met een paar ex-dansers van het PTI, en aangezien alle meisjes (en enkele jongens) ooit wel eens gedanst hebben op één of andere gelegenheid…Maar door tijdsgebrek of te weinig respons zijn de snode plannen van Suysken niet kunnen doorgaan!
Na de receptie,waar er niet gekeken werd op een porto-ken of een sherry-tjen (mijn maag kan niet tegen fruitsap!) werden we verwacht in de polyvalente zaal. Na de groepsfoto konden we aan tafel voor het buffet. En wat voor een buffet!
En aan tafel werden er natuurlijk de strafste "stoten" en anekdoten verteld van zoveel jaren terug (de wijn maakte de verhalen nog spectaculairder!). En natuurlijk werden de beloftes gedaan "dat het zeker zolang niet meer ging duren voor we mekaar eens gingen terug zien".Maar ja…
De volgende reünie zal ik er zeker ook bij zijn, en deze keer niet als één van "the lady’s" maar als een echte "reünist"! En… Suysken, …begin maar al te repeteren met al uw "lady’s" zodat ik kan genieten van een voorstelling van de bovenste plank zoals vroeger in ’t PTI!
Reünie 25 jaar afgestudeerden.
In maart werd ik samen met de leerlingen uit mijn klas 4LSTS-El-C en alle andere 25 jaar afgestudeerden door de OPTIE-oudleerlingenbond uitgenodigd naar de stijlvolle reünie van het PTI-Eeklo.
Na de eerste kennismaking met mijn ‘oude’ medestudenten op de receptie werden we door enkele hostesses naar onze tafels begeleid waar we konden proeven van een overheerlijk vlees- en visbuffet.
Na dit festijn kregen we persoonlijk uit de handen van ‘onze’ directeur, Paul Franceus, een prachtige herinneringstrofee, die bij ons allen een prominente plaats in huis heeft gekregen.
Bij de samenkomst in de grote hall waren we toch een beetje gespannen want de grote vraag was zouden we elkaar na 25 jaar nog wel kennen.
Bij de meeste namen konden we nog wel de juiste gezichten plaatsen, maar van sommigen hadden we toch onze twijfels.
Enkelen onder ons waren na 25 jaar geen "haar" veranderd, anderen hadden reeds een beetje van datzelfde "haar" verloren of hadden een beginnend grijs tintje gekregen.
Eenmaal we allen aanwezig waren werd er veel over vroeger gepraat en dat was het moment waarop onze partners aandachtig luisterden naar wat we allemaal wel hadden uitgespookt. Na afloop in de vroege uurtjes werd afgesproken dat we niet nog eens 25 jaar zouden wachten op een volgende bijeenkomst, iets wat we zeker zullen doen.
Er werd nogmaals bewezen dat je op het PTI een naam had en die na 25 jaar nog steeds behoudt
Luc Verbiest.
OPTIE – VOETBALKALENDER 2004/2005
08/08/04 SPARRENHOF – OPTIE 1 - 2
04/09/04 OPTIE – WALRUS 3 - 1
11/09/04 KWB ERTVELDE – OPTIE 1 - 3
18/09/04 OPTIE – DE GEUZEN 3 - 1
29/09/04 VET KLEIT – OPTIE 4 - 1
09/10/04 OPTIE – BORUSSIA VAKE 3 - 2
06/11/04 SOBEMAI – OPTIE 14.30
14/11/04 OPTIE – VET DE KILO 10.00
20/11/04 OPTIE – WEBRA 14.00
27/11/04 OPTIE – ESSIX OEDELEM 14.00
04/12/04 WATERDUIVELS – OPTIE 15.15
11/12/04 OPTIE – ZIROBO 15.15
18/12/04 DE GEUZEN – OPTIE 14.30
08/01/05 OPTIE – WATERDUIVELS 15.15
15/01/05 KWB OOSTEEKLO – OPTIE
22/01/05 OPTIE – KWB ERTVELDE 13.45
29/01/05 WALRUS – OPTIE 14.30
05/02/05 OPTIE – SOBEMAI 14.00
13/02/05 OPTIE – VET KLEIT 10.00
19/02/05 BORUSSIA VAKE – OPTIE 14.30
27/02/05 VET DE KILO – OPTIE 10.00
06/03/04 OPTIE – CAMARADOS 10.00
12/03/05 DE GEUZEN – OPTIE 14.30
20/03/05 OPTIE – L-GILDE URSEL 10.00
26/03/05 CM EEKLO – OPTIE 15.30
02/04/05 OPTIE – DE BUYZE 14.00
10/04/05 CAMARADOS – OPTIE 10.00
16/04/05 ZIRABO – OPTIE 15.00
23/04/05 OPTIE – SPARRENHOF 14.00
30/04/05 TORNOOI
07/05/05 TORNOOI WALRUS
22/05/04 TORNOOI DE WALRUS
De avondschool van het PTI – nu het volwassenenonderwijs PCVO-Meetjesland
Op het moment van de directeurswissel tussen directeur H. Reynaert en voormalig directeur P. Françeus (1997) telde de avondschool 576 cursisten en werden slechts een aantal cursussen Informatica en Boekhouden modulair georganiseerd. Het grootste deel was nog een lineaire organisatie met verschillende leerjaren en avonden, die moesten gevolgd worden om uiteindelijk aan een diploma of brevet te geraken. De vraag naar modularisering was bij de cursist echter groot en liet toe dat men een traject kon volgen naar wens met doorgaans slechts 1 avond per week op school te zijn. De modularisering werd stelselmatig opgevoerd en de lineaire structuur werd afgebouwd. Heden zijn we voor meer dan 99% gemodulariseerd en het cursistenaantal steeg tot net voor de fusie met het volwassenenonderwijs van Assenede (Stoepe) tot ongeveer 1000 cursisten. Na de fusie met Assenede (september 2000) werd de school een Provinciaal Centrum voor VolwassenenOnderwijs met naam PCVO-Meetjesland. De modularisering werd nog opgevoerd ook in de afdeling talen en er werden nieuwe afdelingen en modules ingericht. Het huidig aantal inschrijvingen in het centrum op jaarbasis bedraagt meer dan 5000. De vestiging Assenede is ook geschikt om tijdens de daguren volwassenenonderwijs in te richten, omdat aan de school geen dagschool verbonden is en alle infrastructuur enkel gebruikt wordt voor het volwassenenonderwijs. Daarentegen kunnen de lokalen in de vestiging Eeklo enkel gebruikt worden op woensdagnamiddag, tijdens de avonduren en op zaterdagvoormiddag. Het centrum wordt geleid door een directieteam bestaande uit directeur H. Reynaert, adjunct-directeur P. Guns, adjunct-directeur S. Herschap en technisch-adviseur P. Coene.
De samenwerking met de dagschool verloopt uitstekend en laat toe de infrastructuur optimaal te gebruiken. Als eerste artikel uit een reeks hadden wij graag de afdeling Meubelmakerij en de afdeling Lassen toegelicht. Een groep enthousiaste lesgevers en cursisten behalen hier opmerkelijke resultaten en laten de afdeling bloeien en groeien.
Wij laten eerst de technisch adviseur van het centrum, Patrick Coene aan het
woord, die tevens technisch adviseur is van de afdeling Hout van
de dagschool.
Reeds geruime tijd richt het volwassenenonderwijs in het P.T.I. cursussen in die kandidaat houtbewerkers ruimschoots aan hun trekken laat komen. Met uitzondering van de opleidingen houtsnijden, restauratie heeft de lineaire structuur van vroeger sinds een aantal schooljaren plaats gemaakt voor de modulaire opleidingen. Deze lopen telkens over zes maand. We starten in september tot en met januari, om dan terug in februari door te gaan tot juni.
In een uitstekend en modern ingericht atelier krijgen de cursisten begeleiding van een groep enthousiaste medewerkers die hun vakkennis op een professionele manier overbrengen.
De cursus meubelmakerij is opgedeeld in drie basismodules, één module noemen wij de zogenaamde startmodule waarin alle cursisten opgevangen worden die nieuw zijn. Met die mensen trachten we zoveel als mogelijk individueel te werken en te begeleiden, de meeste hebben trouwens geen enkele kennis van houtbewerking. De verbazing is dan telkens groot wanneer men na een aantal weken les reeds meerdere basistechnieken onder de knie heeft. De eerste machinale stappen zijn dan ook een feit en de interesse neemt hoe langer hoe meer toe.
Ook de materie hout is een belangrijk aandachtspunt, die kostbare grondstof wordt in al zijn facetten belicht. De vele soorten massief hout en de afgeleide producten zoals de plaatmaterialen worden besproken en de cursist krijgt op die manier een interessante kijk op de wondere wereld van het hout.
De drie basismodules van telkens zes maand zijn eigenlijk met elkaar gekoppeld. In de eerste module zoals reeds gezegd beginnen we zonder voorkennis om in de aansluitende modules verder te werken en de klemtoon te leggen op de machinale houtbewerking en de constructies. Bij de machines beperken we ons in het begin tot de basismachines, al naar gelang de cursist vordert bij het gebruik van houtbewerkingsmachines zal na verloop van tijd meer en meer individueel gewerkt worden aan de machines. Hierbij hebben wij steeds ruime aandacht voor veiligheid. Tijdens bijna alle lesmomenten wordt door de lesgever het veilig omgaan met machines herhaald. Ons instituut heeft immers reeds grote investeringen voorzien om alle machines en apparatuur met de nodige beschermingen uit te rusten. Eigenlijk bestaan er geen gevaarlijke machines, enkel gevaarlijke gebruikers.
Anderzijds trachten we in de andere module meer de constructies uit te diepen en vertrouwd te worden met de moderne verbindingstechieken. Hierbij is het belangrijk dat de cursist inzicht krijgt in de diverse mogelijkheden. Om hem of haar hierbij te helpen worden van de uit te voeren werkstukken werktekeningen of schetsen gemaakt. Die tekeningen hebben een dubbel doel, de cursist heeft door het tekenen een zeker inzicht ontwikkeld van het uit te voeren werk en uit deze tekening worden alle afmetingen duidelijk om het hout voor te bereiden. Er wordt een houtlijst aangemaakt waarop de nodige stukken terug te vinden zijn. Naast de specifieke houtverbindingen is er ook aandacht voor producten zoals lijmen, beslagwerken en afwerking.
Een rode draad doorheen de drie modules is het thema tuinmeubelen. Veel mensen vertoeven graag buiten aan een mooie tuintafel met aangepaste stoelen of een bank. De cursisten vervaardigen met duurzame houtsoorten een kwalitatief hoogstaand product die mag gezien worden. Bezoekers van onze open dagen in de centrale hal zijn daar vast getuige van geweest.
Na het doorlopen van de drie basismodules heeft men de mogelijkheid om door te gaan naar de gevorderde modules, waarin de cursisten projecten uitwerken die grotendeels zelfstandig uitgevoerd worden. Deze modules omvatten enerzijds de massieve meubelen en anderzijds de meubelen in plaatmaterialen of een combinatie van beide. Hier is het de bedoeling dat de cursist van bij het ontwerp tot en met de afwerking van zijn werkstuk een goede begeleiding heeft, maar toch de mogelijkheid heeft om eigen initiatieven te nemen indien deze verantwoord zijn volgens de regels van de kunst. Want houtbewerking is toch ook een beetje een kunst beoefenen.
Wil men nog verder gaan dan kan men nog altijd inschrijven in een derde reeks van modules, waar men de CNC technieken in de houtbewerking zal aanleren.
Alhoewel wij niet vergeten zijn vanwaar wij komen met onze hamer, zaag en beitel, hebben wij in de houtbewerking ook niet stil gestaan. De moderne houtbewerking biedt zeer veel mogelijkheden, die in de modules CNC door een ervaren CNC-specialist aangeleerd worden op een begrijpbare manier.
Er is immers veel vraag op de arbeidsmarkt naar goed geschoolde vakmensen, die een meerwaarde bezitten van kennis CNC. Die module richt zich bijgevolg niet alleen naar de cursisten die zich verder willen bekwamen, maar evengoed naar mensen die reeds in één of ander bedrijf aan het werk zijn.
Bovendien zijn die lessen zeer interessant voor onze leerlingen van de derde graad in het dagonderwijs. Door die inspanning te leveren in de avondschool zullen zij later kunnen genieten van een voorsprong, wanneer zij op de arbeidsmarkt terechtkomen.
Onze kennis; onze infrastructuur en onze liefde voor het hout maken van die modules een aanrader, voor diegenen die met hout verantwoord en creatief willen omgaan.
Voor de afdeling Lassen laten we Luc Van de Walle aan het woord, lesgever en vakman lassen, tevens leraar lassen aan de dagschool in de afdeling lassen-constructie specialisatiejaar fotolassen.
Met thema’s zoals "lassen is een kunst….., kunstig gelast……." en "lassen wij maken er werk van…." wordt in het PCVO Meetjesland deskundig gewerkt om cursisten te scholen in het door hen gewenste lasproces.
Inderdaad cursisten kunnen kiezen uit 4 soorten lasprocessen, namelijk het "Gassmeltlassen", dat is het zuurstof en acetyleen lassen met de lasbrander het "Booglassen met de beklede elektrode" of het zogenaamde elektrodelassen, het "MIG-MAG lassen" of in de volksmond het half-automaat lassen en het TIG lassen.
Iedereen kan zich op eigen tempo bekwamen in een van deze lasprocessen, de opleidingen zijn modulair en hebben een wel bepaalde structuur, die voldoet aan de eisen gesteld door de Europese las federatie (EWF).
Per soort lasproces wordt een opdeling gemaakt, namelijk "Hoeklasser", "Plaatlasser" en "Buislasser"
Na het doorlopen van een module met gunstig gevolg bekomt men een deelcertificaat, indien gewenst kunnen verschillende deelcertificaten leiden tot het behalen van een certificaat "Lassen"
Voor dit alles zorgt een team van goed opgeleide lesgevers die hun sporen hebben verdiend in het bedrijfsleven en die hun kennis met veel enthousiasme overdragen op hun cursisten. Per soort lasproces is een lesgever voorzien. Om de groei van de afdeling te illustreren kan men stellen dat het aantal inschrijvingen dit schooljaar voor Lassen alleen ongeveer 150 bedraagt en alles is volzet, daar waar het aantal inschrijvingen in het schooljaar 1997 ongeveer 15 bedroeg.
Voor en meer gedetailleerd overzicht van het opleidingsaanbod van het centrum kan men steeds terecht op de website (www.pcvo.be) van het PCVO Meetjesland of bij de administratie van het centrum.
Ieder jaar kan men ook de stand van de "lasafdeling" bezoeken op de opendeurdag en kan men kennis maken met de verschillende lesgevers.